Eric raakte op 19-jarige leeftijd verlamd na een duikongeluk en is sindsdien afhankelijk van zijn elektrische rolstoel en de hulp van begeleiders. Ondanks zijn situatie blijft hij een geboren optimist: “Het is wat het is en we moeten verder.” 

“Ik kom van ’t Lindel en ben blij dat ik in mijn geboortedorp kan blijven wonen. Lindelheide voelt voor mij als een dorp op zich: toegankelijk, rustig en met fijne buren. Alles is rolstoelvriendelijk, en vlakbij liggen de Kempense bossen met het wandelpad Wandelen met Wielen.

Ik geniet hier enorm van de natuur en zet mij ook in voor extra toegankelijkheid. Zo hoop ik dat er nog een rolstoelvriendelijk pad komt van Lindelheide naar het Hobos. Hier wonen betekent voor mij vrijheid én verbondenheid.”

Het is wat het is en we moeten verder. Zo simpel is het.